స్వర్ణరేఖ!

స్వర్ణరేఖ!

(మల్లాప్రగడ రామకృష్ణారావు గారి కవిత.)

.

ఉషోదయపు ఎర్రని బింబం నీ ముఖారవిందం 

అరుణకిరణాలకు నీ మొము పుత్తడి మేరుపందం

చెమ్పల మీద కెంపు రంగొచ్చి ముద్ద మందారం 

సిరోజాలలోఉన్న మల్లెపూల సౌరభానికి 

ఆహ్లాదం 

.

. కంటికింపుగా కనువిందు చేసిన వేళ 

తరలి వచ్చి తపము పండించిన వేళ 

కమ్ముకున్న మబ్బు తెర తొలగించిన వేళ

తరుణి దయతో కరుణించి తరించిన వేళ 

.

నును సిగ్గు దొమ్తరుల దొరసానివి నీవు 

ఓరకంట చూపుతో మనసు దోచినావు 

అభ్యంతరాల ముసుగులో దాగివున్నావు 

తనివి తీరగ చూసిన మరవ లేకున్నాను 

.

. లేత రెమ్మల మాటున మొగ్గావు నీవు 

కళ్ళు తెరచి చూసి పరిమలిస్తున్నావు

రెమ్మ నుండి వీడి ఎరుగనిదేశం చేరావు 

నాకొరకు విరహముతొ విధిగా ఉన్నావు

.

నాకళ్ళను చూస్తె నీ వంటికి చలువపూత చల్లదనం 

నా మేనును చూస్తె చందన సుగంధ పరిమళం 

నా వయస్సు చూస్తె నీకు మరువలేని సుఘమ్ధం 

నా రూపు దివ్యలోక సుఖాలనమిమ్చే యవ్వనఘమ్ధం 

.

సాహిత్య రత్న రాశిని తెచ్చిన మల్లికవు 

జన్మసమ్స్కారముతొ ఓర్పుగల దానవు

మాటలలోను, నడకలలోను స్వర్ణరేఖవు

నవరత్నాల మేళవింపు కాంతి గలదానావు