పిట్టలారు.!

పిట్టలారు.!

రామ జననమయ్యక...కల్పవృక్షంలో ఒక పద్యముంటుంది.

..

వెలికి గొనిపోకుడీ బిడ్డబిట్టలారు

సంజవేళల నంచు గౌసల్య పలుక

గరుడి వైకుంఠమున భయకంపితుండు

మడమలను ద్రొక్కుకొను ఱెక్క ముడుచుకొనుచు

..

దానికి వ్యాఖ్యానాన్నందిస్తూ 

"ఈ భాగమంతయూ తెలుగుల ఇండ్లలో పురుళ్ళు, 

పిల్లలు పెరుగుటలు వారినాడించుటలు, ఆ మహాశోభ ఉన్నది. 

వట్టి కావ్యకఠిన బుధ్ధులకుతెలియదు. అంతయు రసభరితముగానుండును. 

ఆ రసము జీవితమందున్నది. తెలుగుగృహములలోనున్నది. ఇచ్చటకవిచేసినది పద్యములు వ్రాయుట మాత్రమే. 

తెలుగు దేసములో నేడాదిదాటని పిల్లలను 

సాయంకాలమందు నారుబయతకు దీసుకొనిపోనీయరు.

పిట్టలారునందురు. పూర్వము పసిపిల్లలకదియొక జబ్బువచ్చెడిది.

అట్లు రామచంద్రుని గూర్చి ఎవ్వలైన ననగా 

గరుత్మంతుడు భయముతో తన ఱెక్కలను ముడుచుకొనెడివాడట" అన్నారు.